آرى ، خداوند متعال كار با عظمتى انجام داده و افراد باعظمتى را خلق كرده ، تا نشانهء قدرت او باشند . و نيز ، خدا ائمّه را براى اين جهت ساخته تا در اين عالم داراى قدرت تصرّف در كون بوده باشند كه همان ولايت تكوينى است . و نيز آنان علاوه بر قدرت جسمانى قدرت ربّانى داشتند . در قضيّهء قلع باب خيبر از امير مؤمنان على عليه السلام سؤال شد . حضرت فرمودند : واللَّه ما قلعت باب خيبر ورميت به خلف ظهري أربعين ذراعاً بقوّة جسدية ، ولا حركة غذائية ، لكنّي أيّدت بقوّة ملكوتية . . . ؛ « 1 » من اين باب را به قدرت جسمانى فتح نكردم ؛ بلكه به قدرت ربّانى بود . . . . عزّت و هدايت‌گرى وَأَعَزَّكُمْ بِهُداهُ ؛ گواهى مىدهم كه خداوند شما را به هدايت خود عزّت بخشيد . راغب اصفهانى درباره كلمهء « عزّت » چنين مىنگارد : العزّة حالةٌ مانعةٌ للإنسان من أن يُغلَب ؛ عزّت يك حالتى است در انسان كه با وجود آن حالت ، انسان مغلوب واقع نمىشود . آن گاه مىنويسد : والعزيز الّذي يَقهَر ولا يُقْهَر ؛ و عزيز آن كسى است كه بر ديگران برترى ، غلبه و سلطه دارد و ديگران را تحت قهر و قاهريّتش مىگيرد ، امّا خودش مغلوب و مقهور كسى نمىشود .

--> ( 1 ) . الأمالى ، شيخ صدوق : 604 - 605 ، حديث 840 ، روضة الواعظين : 127 ، بحار الأنوار : 21 / 26 ، حديث 25